Iets later dan normaal maar hier is die weer het dagboek.Toen ik zaterdagmiddag op Parkhout arriveerde, werd ik blij verrast door elftalleider Ed. De selectie van het eerste elftal bood de trouwe supporters een vertering en een gevulde koek aan. Als een soort boetedoening voor de slechte prestatie tegen Huizen, een mooi gebaar dat door mij in de loop van de middag met smaak in praktijk werd gezet.

Als vader en als scheidsrechter loop je toch met een dubbel gevoel. Angst omdat je bij iedere tackle van een tegenstander toch een beetje bevreesd bent dat de blessure bij je zoon weer zal terugkeren. Anderzijds is het mooi om te zien dat hij weer met zoveel plezier achter de bal aansjouwt. Langs de kant konden Jos Roestenburg, Cherry Plantinga en Gerard van Vliet ook hun hart ophalen. De zoon van laatstgenoemde was ook van de partij bij Elinkwijk en Chearry heeft mijn zoon nog als jeugdspeler getraind, samen met Dennis Hogendorp die nu liep te vlaggen. Kortom: heel veel nostalgie op veld vijf van Parkhout waarbij de 5-2-nederlaag van Elinkwijk er iets minder toe deed.

Er was immers sportief gevoetbald en mijn zoon was fysiek heelhuids uit de strijd gekomen. Over de nipte nederlaag van het eerste elftal kan ik weinig melden. Ik heb alleen een klein deel van de wedstrijd gezien omdat ik dit keer koos voor het napraten in de kantine met de spelers die ik zojuist had gefloten. Ik zag uit mijn ooghoeken een knal van Jimmy van Baarle op de bovenkant van de lat en Gregory Thijm die koppend eveneens het houtwerk trof. De winnende treffer van Joey Lamtey heb ik gemist, die hoorde ik op Radio Utrecht op de terugreis naar huis. Het was van ons eerste elftal in ieder geval een betere prestatie dan tegen Huizen. Dat geeft mogelijk wat vertrouwen voor de komende confrontaties met De Merino’s en streekgenoot Montfoort.